OLOVO

Olovo je grad u tipičnoj planinskoj dolini, uz dvije planinske rječice, Stupčanicu i Biošticu koje od Olova do Zavidovića čine rijeku Krivaju gdje se ona uliva u rijeku Bosnu, grad veoma bogat florom i faunom, te ljekovitim termalnim mineralnim vodama. Ovaj prostor bio je naseljen ljudskim zajednicama u vrijeme neolita, približno 4.000 godina p.n.e., a kasnije intenzivnije pogotovo kada su olovski kraj naseljavala ilirska plemena, te onda i Rimljani. Olovo je u srednjem vijeku bilo bogato olovno rudište, pa se ruda izvozila prema Zvorniku, Srebrenici, prema Ugarskoj i Dubrovniku, te širom bosanskog okruženja i dalje. Temeljni privredni resurs olovskog kraja u toku 20. stoljeća i danas je eksploatacija šumskih bogatstava; Olovo je doživilo svoj ekonomski preporod u vrijeme Austro-Ugarske, prije svega izgradnjom željezničke pruge Zavidovići-Olovo-Han Pijesak za ove svrhe. Danas su u Olovu takođe razvijeni i drugi proizvodni pogoni, modno-tekstilna proizvodnja i banjsko-rekreativni centar. Olovo kao naselje iz srednjeg vijeka bosanske državnosti zauzima značajno mjesto u historiji Bosne i Hercegovine, zajedno sa svim svojim kulturno-historijskim spomenicima. Svetište Majke Božije, Gospe Olovske smatra se najstarijim svetištem svete Marije na Balkanu. Izgrađeno je u 14. stoljeću u doba vladavine bana, a zatim i prvog bosanskog kralja Tvrtka I Kotromanića i privlači jako veliki broj katoličkih vjernika.