MODRIČA

Modriča je grad smješten na veoma povoljnoj nadmorskoj visini, u povoljnom klimatskom ambijentu, i u ravnici - priposavlju, ali naslonjen i na blaga brdovita područja sjeverne Bosne što se spuštaju rijeci Savi ka Bosanskoj Posavini. Općinsko područje se prostire na površini od 320 km², tipične je umjereno-kontinentalne klime, veoma bogato florom i faunom. Prirodno bogatstvo Modriče čini rijeka Bosna pri samom ušću u rijeku Savu, stvarajući tako povoljne hidrološke prilike u ovom kraju. Ustanovljeno je da su ljudske zajednice na području Bosanske Posavine, tako i Modriče živjele još u vrijeme paleolita, prije 40.000 godina i nadalje sve intenzivnije ulazeći u vrijeme neolita, te je posljednjih 500 godina stare ere zabilježeno prisustvo starih Ilira u plemenima Oserijati, Breuci i Skordisci. Vođa jednog od njih, Breuca bio je čuveni Baton koji je predvodio dugogodišnju ilirsku pobunu protiv Rimljana na zapadnom Balkanu. Tokom ranog srednjeg vijeka područje današnje Modriče bilo je u sastavu oblasti koja se tada zvala Usora. U sastav srednjovjekovne bosanske države Usora je ušla za vrijeme Bana Borića, koji je banom bosanskim bio u periodu 1154.-1163. Padom pod osmansku vlast, današnji modrički kraj je zajedno sa šamačkim i oraškim krajem ušao u sastav Nahije Gradačac. Austrijskim zakonom o gradovima u Bosni i Hercegovini, 1895. godine Modriča je dobila status grada, zajedno sa još 65 gradova u zemlji. Modriča je poljoprivredni kraj, osim ratarstva bila je razvijen i voćarski kraj, tako da su vlasti u vrijeme Austro-Ugarske organizirale izvoz voća u prekosavske austrougarske krajeve, posebno izvoz suhe šljive. Rafinerija ulja Modriča, u vrijeme socijalističke Jugoslavije, postaje okosnicom razvoja Modriče i njene šire okoline, ali i same BiH. Na listi nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine važno mjesto zauzima Stari grad Dobor, koji je kao graditeljska cjelina zaštićena kulturna baština države.