KALESIJA

Kalesija se nalazi na desnoj strani rijeke Spreče, u Sprečanskoj dolini, u podnožjima planina Majevice i Javornika, na putnoj komunikaciji Tuzla-Zvornik, te uz željezničku prugu Doboj-Tuzla-Zvornik. Na području je koje je veoma bogato florom i faunom. Klimatski vrlo povoljan kalesijski prostor omogućavao je život ljudskih zajednica u Sprečanskoj dolini tokom prahistorije, od bakarnog i još intenzivnije bronzanog doba. U periodu željeznog doba na ovim prostorima su živjeli naši preci Iliri, u okviru plemenskih zajednica od kojih je najpoznatije pleme Breuci. U posljednjem stoljeću stare ere ove krajeve naseljavaju Rimljani protiv kojih su Iliri ratovali, ali su nakon Batonovog ustanka, devete godine nove ere, poraženi od Rimljana i podloženi asimilaciji, romanizaciji sve do pada Zapadnog Rimskog carstva 476. godine. Brojni su stećci na prostoru Kalesije; oni svjedoče i brojnost pripadnika Crkve bosanske, bogumilske na ovim prostorima, ali i višestoljetnu samobitnost bosanske države. Na prostoru Usore i Soli, u okviru kojeg je bio i današnji kalesijski prostor, odvijali su se česti ratni sukobi bosanskih banova i kraljeva protiv ugarsko-hrvatskih kraljeva sve do 28. juna 1415. godine kada je veliki vojvoda bosanski Hrvoje Vukčić pod Doboj gradom, zajedno sa osmanlijskom vojskom, porazio vojsku ugarskog kralja Sigismunda Luksemburškog i protjerao Ugare iz ovog dijela Bosne. Početkom 15. stoljeća intenzivira se prisustvo Osmanlija u Bosni, nakon čega slijedi period Austro-Ugarske. Između 1902. i 1903. godine izgrađena je nova cesta Tuzla-Zvornik preko Kalesije. U periodu agresije na Bosnu i Hercegovinu 1992.-1995., Kalesija je postala prvi oslobođeni grad u BiH, 23. maja 1992. godine.